Sayı: 313

William M. Buchholz BİR SABAH vakti bir lokantada yemek yerken, yan masalardan birinde kanser uzmanı olduklarını anladığım iki doktorun konuşmalarına kulak misafiri oldum. Biri, yana yakıla şikayet ediyordu: “Bob, anlamıyorum. Seninle ben aynı ilaçları, aynı dozda, aynı düzende ve aynı kriterlere uygun biçimde kullanıyoruz. Fakat benim hastalarımın tedaviye cevap verme oranı yüzde 22, senin hastalarının ise yüzde 74. Ki, bu oranda bir iyileşme, metastaz kanserinde duyulmamış birşey. Bunu nasıl beceriyorsun?” Meslektaşı cevap verdi: “İkimiz de, tedavi için Etoposide, Platinum, Oncovin ve Hydroxyurea kullanıyoruz. Biliyorsun, biz doktorlar bu dört ilacın ismini birleştirip kısaca EPOH demeyi âdet edinmişiz. Ben bu sıralamayı değiştirdim. Hastalarıma, kendilerine HOPE (=ÜMİT) verdiğimi söylüyorum. Böylece, durumları kötü olsa bile, onlara yine de bir ümidin mevcut olduğunu hissettiriyorum.” (Başarı Öyküleri adlı öykü kitabımızdan alınmıştır.)