ARAMA SAYFASI

Ben Daha Ağlamadım

Ben Daha Ağlamadım

Bir Hatıra

 

Yaylada koyunlarını otlatan küçük çoban varmış. Çocukluk bu ya; koyunlar otlarken o da oyuna dalmış. Bir ara oyundan başını kaldırdığında, koyunların kayıplarda olduğunu fark etmiş. Korkmuş, hemen aramaya başlamış... O tepe senin bu tepe benim, o vadi bu kuytu aramış ama koyunlarını bulamamış. Vakit de akşama yaklaşmış...

Küçük çoban telaşlanmış, heyecanlanmış... Hem ağlıyor hem de arıyormuş.

Böyle koştururken köylüsüne rastlamış. 

Köylüsü meraklanıp sormuş: ''Ne oldu oğlum, niye ağlıyorsun?''

''Koyunları kaybettim emmi'' demiş çocuk.

Köylüsü teselli ederek, ''Ağlama oğlum, üzülme bulunur, sıkma canını'' deyince küçük çoban cevap vermiş:

''Emmi'' demiş içini çekerek ''Her yere baktım bulamadım, bir şu dağın ardı kaldı. Orada buldum buldum; bulamazsam sen o zaman gör bendeki ağlamayı...''

...

Dedem bu hikayeyi anlattıktan sonra şöyle demişti: 

''Herkesin ümit bağladığı bir dalı, bir dağı vardır. Evlat; ümit olmadı mı yol biter...''