48 Yazı Ayten Yadigâr

Yazar Profili »

Rabah

Mayıs 2016, 473 48 Görüntülenme Eklenme Tarih: 13 Aralık 2019 18:17 Ayten Yadigâr

 

- Adın ne?

- Gadir.

- Rabah mı? Gadir mi?

- Rabah.

- Neden Gadir dedin?

- Annemin adı.

- Annen nerede?

- Cennette.

- Baban nerede?

- Cennette.

- Kardeşin nerede?

- Cennette.

 

Suriyeli bir kız çocuğu Rabah. Bir sene önce anne babası ve küçük kardeşini bir füze saldırısı sonucunda kaybetmiş.

Ailece evde oldukları bir sırada meydana gelen saldırıdan yaralı olarak kurtulmuş kendisi. Anne babasının başka bir odada olduğunu, küçük kardeşinin ise gözlerinin önünde eridiğini söylüyor yutkunarak.

Buğulu gözleri, beden dili, titreyen sesi ve kısık ses tonuyla verdiği kısa cevaplar ele veriyor küçücük yüreğinde çöreklenen kocaman acısını.

Sevdiklerinin şimdi Cennette olduğunu söylemekten başka ne teselli edebilir ki böyle bir travmaya maruz kalan Rabah ve benzeri çocukları.

Hani o savaş coğrafyasından dört bir yana savrulan çocukları…

Nitekim Rabah da ailesini ve evini kaybettikten sonra anneannesi ile Halep’te yaşamaya başlamış.

“Silah seslerinden korkuyor musun?” sorusuna “Hayır” diye cevap veriyor, “Artık alıştım” diye de ekliyor.

Narin bir kız çocuğu ve silah seslerine alışmak.

Bir arada zikredilmeleri bile rahatsız edici, düşündürücü.

Aynı gök kubbe altında yaşayan yaşıtlarına göre çok farklı bir hayat tecrübesinden geçmiş olarak geleceğe yürümeye çalışacak bundan sonra Rabah.

 

- Ne olmak istiyorsun?

- Öğretmen

- Neden?

- Annem gibi

- En çok kimi özledin?

- Annemi

 

Mayıs ayının ikinci Pazar günü anneler günü olarak kutlanıyor malum.

Annelere sevgilerin sunulması kılıfı altında daha haftalar öncesinden başlayan reklam bombardımanının da etkisiyle körüklenen hediye alışverişlerinin ekonomiye “can” kattığı bir modern tüketim toplumu kurgusu bu aslında.

Ekonomiye can veren bu suni süreçler yerine bir avuç muhteris gücün dünyalık çıkarları için ateşe verdiği coğrafyalarda kıyılan canlar olmalı gündemimizde. Büyük küçük demeden yanan canlar nedeniyle yanmalı canımız. Rabah gibileri gelmeli aklımıza ve farkındalık yön vermeli tercihlerimize, yapıp etmelerimize.

 

“Hayatta okuduğum en güzel kitap annemdi.”

Doğu’ya özellikle İslam coğrafyasına üstenci bir bakış açısıyla bakan zihniyetin hep şikâyet ettiği bir konudur kız çocuklarının okutulmaması.

Çünkü bu coğrafyanın insanları bir inceleme nesnesidir onlar için.

Onlar tarafından kurtarılması gereken edilgen varlıklar başka bir ifadeyle.

Kız çocukları okumalı.

Gelsin kampanyalar.

Haydi kızlar okula!

İyi güzel de…

Rabah’ı düşünün bir.

Kendisi gibi öğretmen olmak istediği annesinden koparılan Rabah’ı.

O hayata hazırlanırken okuyacağı en güzel kitabı hunharca elinden alınmış bir çocuk.

Siz bir çocuğun elinden en güzel kitabını alın sonra dünyanın kütüphanelerini önüne serin isterseniz.

Ne ifade eder ki? / Bu nice kurtuluştur?

 

 



YAZARIN DİĞER YAZILARI

Unuttuklarımız ve Hayata Yansımaları

Huzurda olduğumuzu unuttuğumuz içindir, bunca huzursuzluğumuz...

Devamı »

Kış Düşünceleri

Televizyon günümüzde sadece vakit geçirmeye yarayan bir araç haline gelmişse de farklı dünyaları ayağımıza getirmesi açısından hala önemli bir işleve sahip.

Devamı »

Mus'ab'ın (ra) İzini Sürmek

Bir kutlu neslin yaşadıklarına tanıklık etti yeryüzü. Onlar bir şefkat peygamberinin eline tutunarak cahilliye karanlıklarından nura çıkarıldılar. Kolay bir çıkış süreci değildi söz konusu olan. Çünkü Allah Rasulü’nün (sav) tebliğine uyup “Biz Müslüman olduk” dedikten sonra artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyorlardı.

Devamı »

Aile: Rakamlardan Fazlası... Bu Dünyadan Ötesi...

Bir zamanlar beyaz gelinliğinin kefeni olduğu hatırlatılarak baba ocağından yeni yuvasına uğurlanırdı gelinlerimiz. Bir hayatı paylaşmak üzere yola çıkılırken ölüm ve ötesine uzanan bir ufuk sahibi olmanın geleneğimize yansıyan yüzüydü belki de bu seremoni. Şimdilerde ise her şeyin gündelik hesap sığlığına çekildiği ve aile kurmak gibi uzun soluklu bir koşunun bile kısa sürede sonlandırılmasının tercih edildiği zamanlardayız.

Devamı »