Allah herkesi güvendiğine bırakır:
Aklına güveneni aklına, parasına güveneni parasına,
varlığına güveneni, varlığına bırakır.
— Burhan Toprak
***
DÜNYAYA AÇILMAK
Zihnimizin pencerelerini açalım da nasıl? Bina penceresi değil ki, mandalını çevirelim! Hatta çok defa zihnimizin pencerelerinin kapalı olduğunu farketmeyiz bile! Zihin pencerelerinin kapalı olmasından, tuhaf bir iç huzuru duyanlar da az değildir!
İnsanın bağımsız kişilik geliştirmesine imkân vermeyen sık dokulu örgütler ve ideolojiler, zihnimizin pencerelerini kapalı tutmak için özel çaba gösterirler: Evvelâ ideolojik kapalılığa şartlandırırlar zihinleri... Sonra, kişiyi “bizimkiler”den ibaret dar bir ilişkiler ağının içine hapsederler; hayatın farklı renkleriyle, farklı görüş ve hissedişlerle tanışmasın diye...
Eski klanlardan, eski kabilelerden, eski kapalı köylük yerlerden neden büyük bilim, felsefe ve sanat dâhileri çıkmaz?! Analar dâhiler doğurmadığı için değil, doğuştan dehâ sahibi olsa bile, yaşanılan hayatta, zihinleri kışkırtacak meraklandırıcı etkenler çok cılız olduğu için...
Bir kabile adamı, atalarından fazla neyi merak edebilir ki?!
Bunun gibi, totaliter örgütler sadece zihinleri kuşatmakla kalmaz. Kişinin bütün hayatını, bütün ilişkilerini, bütün çevresini hatta dinlenme ve eğlenmeyi bile “bizimkiler” denilen “yeni kabilelerin” içine hapsederler!
— Taha Akyol
***
SEVGİ VE USANÇ
Kendisini her gün ziyaret eden Ebû Hureyre’ye Allah ın Elçisi, “Bana gün aşırı gel” demişti.
“Neden ey Allah’ın Elçisi?” diye sordu Ebû Hureyre.
“Sevgin artar o zaman” cevabını vermişti Peygamberimiz (asm.)
…
Bir Allah Dostuna, “Bu denli sıcak ve güzel olan Güneş’i, seven ve ona gönül kaptırana niçin rastlanmıyor?” diye sordular. “Sürekli göründüğünden” dedi arif, “Kışın, bazen saklanıyor bazen ortaya çıkıyor. Bu yüzden daha çok seviliyor.”
…
- İnsanlara sürekli gitmemeli, onları usandırmamalı.
- Kötülüklerinden dolayı kendini suçlayan ve denetleyeni başkası ayıplamaz.
— SADİ ŞİRAZİ
***
ARİF NİHAT ASYA’DAN
DÜRBÜN
Ellerini havaya kaldırdılar;
dürbünümü silah sandılar.
…
YAZMAK
Okuyanım üç kişi de olsa bu,
yazmama kâfi sebeptir.
…
DİKİŞ
Canını yakmak istemezdim ey güzel kumaş,
ne yapayım ki, iğne batmadan dikiş dikilmez.
…
IŞIK
Işığını önüne al yürü!
Gölgen arkandan ister gelsin, ister gelmesin!
***
SABIR, KORKAKLIK DEĞİLDİR...
Nasıl ki, çılgınlık da yiğitlik değil. Düşünmeli ki, bir kişinin yaptığı, yalnız ona değil de bir çok kişiye sıçratılır. Üzüntü, şuuru kaybettirmemeli. En büyük sabırla hakikat yolunu göstermekten başka bir yola sapmamak. Karşıdaki ne yaparsa yapsın, kışkırtıcılığın hangisine baş vurursa vursun, inanmış adam, hakikati, “en güzel yol”la göstermeye bakmalı. Kendi kendine çürümeye başlamış ve artık kokusu bile ortalığı kaplamaya yüz tutmuş bir dokunun üzerine varmamalı. Kirli suyu, insan, üstüne sıçratmamalı. Bırakınız sinekler üşüşsün onun üstüne. Siz, ışıl ışıl parlayan kaynaklara koşunuz.
— Sezai KARAKOÇ
***
“Satsalar da biraz sebat alsan.”
— Muallim Nâci
***
POYRAZ İLE GÜNEŞ
Poyraz ile güneş, bir gün başlamışlar cenkleşmeye. Biri dermiş: “Ben kuvvetliyim!”
Öteki dermiş: “Yok ben daha kuvvetliyim.”
En sonunda: “Şu yolcunun sırtından giysilerini hangimiz çıkarırsak en kuvvetlimiz odur” demişler.
Önce işe poyraz girişmiş; bir esmiş, bir esmiş... Bakmış ki yolcu üşüyüp, elbiselerine daha sıkıca sarılıyor, esmesini bir kat daha artırmış, ama adamcağız soğuktan büsbütün rahatsız olup sırtına bir şey daha almış.
Poyraz, bu işi beceremediğini görünce güneşe bırakmış. Güneş ısıtmayı önce yavaştan almış; yolcunun arkasına sonradan aldığı giysiyi çıkardığını görünce ısısını artırmış, başlamış yakmaya. En sonunda yolcu, ısıya dayanamamış, üstünde nesi var nesi yoksa hepsini çıkarıp ırmağa yüzmeye girmiş…
Bu masal da gösteriyor ki: Zorlamak para etmez, tatlılıkla inandırmak gerek.
— EZOP
