Bir zamanlar Kayseri’ye Moiz isimli bir Yahudi gelmiş.
Ticaret yapmak için çarşıda bir dükkan tutmuş. Tanıştığı komşularına sormuş: “Bu çarşıda en çok kimden çekinmeliyim?”
Tüccarlardan biri, birkaç dükkan ötesini göstererek: “Bak, orada bir İhsan Ağa var, ona git. Lakin onun yanına desturla yanaş.” demiş.
Moiz, İhsan Ağa’nın yanına gitmiş. Bakmış ki İhsan Ağa’nın dükkanı bomboş.
Meraklanıp sormuş: “Ne iş yaparsın İhsan Ağa?”
“Her şeyi alıp satarım.”
“O da ne demek İhsan Ağa?”
“Mesela, kabul edersen senin dişlerini satın alırım.”
“Acayip… Olur mu hiç öyle şey!”
“Neden olmasın? Dişlerine 10 altın veririm. Ömrünün sonuna kadar ağzında kalsın, öldükten sonra da benim olsun.”
Moiz’in kafasında lambalar yanmış, içinden “Bu saf adama mı kurnaz diyorlar?” diye gülmüş. “İyi ki Kayseri’ye gelmişim. Burada çok güzel paralar kazanırım…” diye düşünmüş. Ve “Kabul, ver 10 altını.” demiş.
10 altını alıp sevinçten uçarak dükkanına dönmüş.
Aradan birkaç gün geçmiş. İhsan Ağa yanında iki üç kişiyle Moiz’in dükkanına gelmiş.
“Dişlerine müşteri çıktı. Malı görmek istiyorlar. Aç ağzını da görsünler malı.” demiş.
Moiz, “Hani dişlerim ölünceye kadar benimdi?” diye kızmış.
İhsan Ağa, “Merak etme, ölümünden sonra teslim etmek üzere satacağım.” demiş.
Müşteriler Moiz’in dişlerine 12 altın vermişler. İhsan Ağa teklifi az bulup reddetmiş.
Ertesi gün İhsan Ağa bir başka müşteri grubuyla yine Moiz’in dükkanına gelmiş… Yine dişleri muayene, yine pazarlık, yeni müşterilerin teklifi 15 altın olmuş fakat İhsan Ağa yine bu teklifi de reddetmiş.
Üçüncü gün başka müşteri, dördüncü, beşinci gün, derken sonunda Moiz patlatmış: “Beni hayvan pazarında dişleri kontrol edilen eşek durumuna düşürdün! Al şu 10 altınını.” demiş.
İhsan Ağa: “Olur mu? Bu dişler 20 altını gördü. 30 altından aşağısına geri vermem.” deyince Moiz çaresiz, her gün ağzını kontrol ettirmektense 30 altın vermiş.
İhsan Ağa gülmüş, “Bak” demiş, “Ben sana her şeyi alıp satarım dediğimde bana inanmamıştın.”