Ben annemi hiç televizyon karşısında uyuyakalmış halde görmedim.
Ben annemi ev işlerinden dert yanarken hiç görmedim. Ama fırsat bulsa saatlerce uyur, sırtını koyup dinlenirdi, bilirim.
Ben annemi hep fedakâr gördüm. O mutlu ve pozitifti. Tek derdi karnımız tok olsun, ayağımızda çorap olsun, derslerimizde başarılı olalım…
Benim annem çok iyi bir anne oldu. Kızdığı zamanlarda bile gözünde merhameti hissederdim. Önceliği hep bizdik ve bizim için yapardı tüm güzellikleri.
Evimiz daima temizdi, yemeklerimiz sıcak, kıyafetlerimiz ak paktı. O hiç ihmal etmezdi bizi.
Geçenlerde bir cümle çarptı gözüme, “Ben annem olsaydım” diyordu…
Ben annem olsaydım neyi yapar, neyi yapmazdım? Çok düşündüm..
Ama ben annem olamazdım. Annem kadar yapamazdım. Kokamazdım onun gibi güzel.
Annem kadar fedakâr olamazdım ve koşulsuzca sevemezdim…
Ben annem olsaydım…
Ben annem olamazdım…
Onun gibi mutlu bakamazdım, olamazdım onun gibi sıcak.
Canım annem, dünyadaki tüm çiçekleri sersem önüne öder miyim hakkını?.. Ve ben gece gündüz taşısam seni sırtımda, karnındayken attığım bir tekmenin karşılığı olur mu?..
Annelerimizin değerini bilelim… Allah annelerimizi başımızdan eksik etmesin.
Bu vesile ile ahirete intikal eden tüm annelerimize Mevlâ rahmet eylesin…