TR EN

Dil Seçin

Ara

Zamanın Sırları -2

UZAY ve zaman kavram olarak aynı şey değildir. Ama birbirinden ayrılmazlar. Et ve tırnak gibidirler. Mekan sabit ve somut; zaman soyuttur. Zaman bir uzunluk boyutu olmasına rağmen “madde” ötesinde olup, bildiğimiz fizik varlık (madde) kategorisinde düşünülemez.

Zamanın bir boyut olduğunu kavramak zor değildir. Bir yerde buluşacağımız kişiye “zaman” randevusu vermezsek, sadece mekânını, yani yerini belirtmemiz yeterli olmaz. Boyut, bir yöne yönelimin ifadesidir. Nokta, uzanamadığı için boyutsuzdur.

Tek boyut uzunluktur, iki boyut alandır ve üç boyut hacimle anlatılır. Bu üç boyut cetvelle ölçülebildiğinden “mekan-yer koordinatları”dır. Uzunluk, alan (yüzey) ve hacim elle tutulur gözle görülür, cetvel ile de rahatlıkla ölçülebilir. Ancak zaman öyle değildir.

Havada giden bir aracı, mesela bir helikopteri ele alalım. Helikopterin yer koordinatlarını yani enlem, boylam ve yüksekliğini belirterek, konumunu ortaya koyabiliriz. Ancak o anki zamanını da belirtmek zorundayız. Aksi halde bu bildirimi pratik hayata sokamayız. Bunun için, uzay-zaman dört boyutlusu ortak bir ölçüm sistemidir. Et ve tırnak gibi birbirinden ayrılamaz.

Görüldüğü gibi zaman bir saat meselesi değildir. Aksine, boy, en, derinlik gibi bir boyuttur.

Nitekim zaman daima mekanlarla birlikte yürür. Ne var ki bizim göz idrakimiz, ancak üç boyutu görür, diğer boyutlara hassas değildir. Biz 4. boyut olan “zamanı” idrak edemediğimiz gibi, bazı canlılar derinlik boyutunu idrak edemezler; çevrelerini fotoğraf gibi, iki boyutlu idrak ederler. Bazı hayvanların da âlemi siyah beyaz gördüğünü bu vesile ile burada belirtelim. İnsanların varlıklar içerisinde fonksiyon ve vazife itibariyle üstün cihazlarla ve duygularla donatıldığını ve her bakımdan farklı kılındığını biliyoruz. Bu da insanlara her şeyin üstünde ve ötesinde farklı vazife ve sorumluluklar yüklendiğinin işaretleri olsa gerek.

Zaman boyutu, aynı zamanda bir akış hızına sahiptir. O da ışık hızıdır (saniyede 300 bin km). Ses duvarı gibi bir de ışık duvarı vardır ki, ışık hızına ulaşıldığında zaman ile eşleşilmiş olacak ve artık zaman durmuş olacaktır.

Relativite teoremine göre zaman bir boyuttur ve sıfırdan küçük bir sayıyla gösterilir (Sıfırın altındaki bölge, matematikte soyut uzayla anlatılır.) Kozirev adlı Rus bilim adamı bu boyutun aynı zamanda zaman enerjisi denen bir tür enerji olduğunu ortaya koymuştu. Onun tesbitlerine göre, zaman, yeni bir kuvvet, bilinmedik bir başka alan ve belki de esir enerjisi idi. Varlıklar yaşamak için bu enerjiyi çekiyor olmalıydılar.

Yine bu keşiflere göre esir alanı, sıfırdan büyük (madde) ya da sıfıra eşit (enerji) alanların idrak edemeyeceği üst boyut olarak ortaya çıkıyordu. Esir sıfırdan küçük kesimi temsil ediyor; dolayısıyla ışıktan hızlı titreşiyordu. Bu yüzden maddi ölçülerimizle onu kestirmek zor olacaktı.

Bilim, bir bakıma elde edilen ipuçlarından sonuca gitme ve yorum sanatıdır. Fizikçilerin bir kısmı, modern fiziğin tel örgülerini keserek, olayların fizik ötesindeki derin ve özgür anlamlarını yepyeni ve alışılmadık yaklaşımlarla sunabilmektedir. Bir bilim adamı, “bilim önemlidir, fakat hayal ondan da önemlidir” diyerek, gerçeğin görünen yüzü olan evrenin; görünmeyen iç yüzünün gerçeğine girerken, güçlü ve doğru yorumlama ile fiziğin sınırları ötesinde, fizik ötesindeki ufukların peş peşe perde perde açılabileceğine işaret etmektedir.

Gerçeğin bu kadar gizli olmasındaki asıl neden, belki de duyularımızın fiziksel dünyayı tam olarak algılayamayışından kaynaklanır. Işığın her dalga boyunu göremiyoruz, her ses dalgasını duyamıyoruz. Gözümüzün ve kulağımızın duyarlı olabildiği frekanslar son derece limitli bir band içinde kalıyor. Doğru dürüst maddeyi bile gördüğümüz söylenemez.

Özkütle olarak ele alırsak, bütün evrenin muhtevası ve kapsamı, üç çeşit ana yapıdan oluşmaktadır: Bunlardan birincisi sıfırdan büyük madde âlemi, İkincisi sıfırdan küçük karşı evrenler. Üçüncüsü ise ikisinin arasında sınır oluşturan enerji ışımasıdır.

Metafizik uzay da diyebileceğimiz karşı evren, aynı zamanda “Esir uzayı” olarak da kabul edilir. Karşı evrene ait zaman küresinin ışıktan hızlı titreştiği kabul edilmektedir. Esir ortamının zamanı bizim de zamanımızı oluşturur. Uzay-zaman denen örgümüz, aslında üçü yer boyutlarını, üçü de zamanı bildirir bir ortak sistem meydana getirir. Kısacası, bizim yer koordinatlarımız karşı tarafın zaman küresi; onların yer koordinatları da bizim tarafın zaman küresi olmaktadır.

Böylece evren, x, y, z ve -x, -y, -z’den oluşan 6 boyutlu bir birleşik mekan oluşturmaktadır. Birbirine zıt-paralel bu altı boyut ya da iki mekan arasındaki simetri, bize her ikisinin de bir üst boyutta birleşeceğini gösterir. İki evreni birleştiren ise bileşke boyut olan tüneldir. İki mekanın aralarında alış verişler, birbirine geçişleri sağlayan iki huninin bir boğazla birleşmesine benzetebileceğimiz “tüneller” vasıtasıyla olur. Tünel, fizik boyutlarla fizik ötesi boyutları birleştiren mekan boyutudur. Önce “tekillik” diye adlandırılmış, daha sonra evrenin üçüncü düzlemi ya da mekanın dördüncü boyutu olduğu anlaşılmıştır. Tüneli de dahil edersek, topyekûn âlemin 7 boyutlu bir yapıdan ibaret olduğu düşünülmektedir.

Şu halde “zamanın etkisi”, madde ötesinin maddeye direkt bir etkisi şeklinde ortaya çıkıyor. Bunun için zamanın hızının sabit olması “Esir + Ether” denen ışık dalgalarına destek alan ortamının bir fonksiyonudur. Dolayısıyla esir ile zaman, bir münasebet içinde bulunuyor.

Esir ortamı, Planck sabitinin ötesinde kalan madde ötesinin, yani daha anlaşılır şekliyle “Nur”un matematik tarifi ve açıklamasıdır. Yani mekanda bir yeri yoktur. Halbuki ışınların mekanda sabit bir yere sahip olduğu bilinmektedir.

Diğer taraftan, zamanı statik bir enerji olarak ele alabiliriz. Bu durumda zaman boyutu, mekandaki enerji varlık kuantların müşahhas hale gelmesine, yani bir maddi varlık ve bir ömür/kader kazanmasında rol almaktadır. Böylece “yaratılış” dediğimiz madde ötesinden maddeye geçiş süreci meydana geliyor.

(Devam edecek inşaallah)