Sevgili çocuğum, seni uyurken seyretmek, nefes alışını duymak için sessizce odana girdim. Gözlerin kapalı, huzur içindesin. Sarı buklelerin melek yüzünü çevreliyor. Ben ise, birkaç dakika önce çalışma odamda içimin sıkıldığını farkettim birdenbire. Dikkatimi işime veremedim ve bu yüzden sessizce seninle konuşmak üzere odana geldim.
Bu sabah, yavaş giyindiğin için sabırsızlanıp sana söylenmiştim. Yemek fişini kaybettiğin için de seni azarladım ve kahvaltı ederken gömleğine süt döktüğün için sana sert sert baktım. “Yine mi?” dedim içimi çekerek ve başımı kızgınlıkla iki yana salladım. Sen ise bana bakıp, tatlı tatlı gülümsedin ve bana “Hoşçakal anneciğim!” dedin.
Öğleden sonra, sen odanda oynayıp, yatağına dizdiğin oyuncaklarına bağıra çağıra şarkı söylerken, ben telefon konuşmalarımı yapıyordum. Sana sessiz olmanı işaret ettim, sonra bir saat kadar telefonda konuştum. Daha sonra bir asker gibi sana emir verdim: “Oyalanıp durma, çabuk ödevini yap!” Bana “Peki anneciğim.” dedin ve hemen çalışmaya koyuldun. Sonra da odandan hiçbir ses gelmedi.
Akşam ben masamın başında çalışırken, korkarak yanıma geldin ve umutla “Anneciğim, bu gece kitap okuyacak mıyız?” diye sordun bana. Sana kesin bir dille, “Bu gece olmaz!” dedim. “Odan hâlâ karmakarışık! Sana kaç kez hatırlatacağım odanı toplamanı!” Başın önünde, odana gittin. Çok geçmeden geri geldin ve kapının yanından bana bakınca, aksi bir ses tonuyla “Şimdi ne istiyorsun?” diye sordum sana. Hiçbir şey söylemedin. Yanıma geldin, boynuma sarıldın ve beni öpüp, “İyi geceler, anneciğim. Seni seviyorum.” dedin. Sonra da aceleyle odana gittin.
Daha sonra, duyduğum vicdan azabı nedeniyle, boş boş masama bakarak uzun bir süre oturdum. “Acaba neden böyle davrandım?” diye düşündüm. Beni kızdıracak hiçbir şey yapmamıştın. Büyümeye ve öğrenmeye çalışan bir çocuk gibi davranmıştın yalnızca.
Bugün yetişkinlerin sorumluluklarla dolu dünyasında kendimi kaybettim ve sana harcayacak enerjim kalmadı. Bugün sen benim öğretmenim oldun; beni öpmeyi, bana iyi geceler dilemeyi unutmadın ve üstelik ruh hâlimin iyi olmadığını farkedip, parmaklarının ucunda gezindin.
Şimdi seni uyurken seyrediyorum ve bugünü yeni baştan yaşamak istiyorum. Yarın, ben de sana, bugün senin bana gösterdiğin anlayışı göstereceğim. Böylelikle gerçek bir anne olabilirim belki. Uyandığında sana sıcacık gülümseyip, okuldan geldiğinde sana moral vereceğim ve yatmadan önce sana kitap okuyacağım. Sen gülünce gülüp, sen ağlayınca ağlayacağım. Kendime senin daha büyümediğini, bir çocuk olduğunu ve benim senin annen olmaktan mutluluk duyduğumu anımsatacağım.
Bugün senin anlayışlı davranışın bana çok dokundu ve bu yüzden gecenin bu saatinde sana teşekkür etmeye geldim. Çocuğum, öğretmenim ve arkadaşım olduğun ve bana gösterdiğin sevgi için...
(Diana Loomansfus)
Uyarlama: Selçuk Yıldırım