TR EN

Dil Seçin

Ara

Deniz Memelilerinin Hayalî Evrimi

EVRİMCİLER, bilimsel anlamda hiçbir fosil deliline dayanmayan yunus ve balinaların aşağıdaki çizelgede görüldüğü şekilde evrim geçirdiklerine inanırlar.

 

 

Çizelgede görüldüğü gibi tersine bir evrim çizgisi gösteren bu hayvanlar, en sonunda ilk yaşadıkları ortam olan denizlere geri dönmüşlerdir. Atalarının karadan denize amfibi aracılığı ile geçiş yapmış bir çeşit toynaklı memeli olduğu varsayılmasına karşılık hiç kimse, balinaların orijini konusunda bir şey bilmemektedir.

Darwinistler açısından en önemli problem, bu hayvanların evrim sürecinde ihtiyaç duydukları büyük sayıdaki adaptasyon ve mutasyonların açıklanmasıdır. Bir memeli için kara ortamından deniz ortamına geçişin getirdiği zorluklar, düşünülemeyecek derecede çok ve komplekstir. Meselâ anne balina, yavrusunun su altında boğulmadan süt emmesi için, sütü basınçla püskürtmek için özel kaslar geliştirmeli, yavrusunun ağzına iyice yapıştırması için memesinin etrafına halka şeklinde bir başlık geçirmelidir. Ayrıca yavrunun, ciğerine süt kaçmaması için, nefes borusunun yutağın en uygun yerinde ve en uygun yapıda yerleştirilmiş olması gerekir. Tüm bu yapıları karada geliştirmeleri, işe yaramayacağı için anlamsızdır. Bu yapılar için akla uygun preadaptasyonlar hayal etmek imkânsızdır. (Preadaptasyon; bir yapının farklı bir amaçla kullanılmak üzere çok önceden kazanılmasıdır) Yani “araform” diye kabul edilen canlının “günün birinde lazım olur” diyerek o anda işine yaramayacak organları geliştirmesidir. Söz konusu sistemin deniz ortamında ve uzun süren aşamalar halinde geliştirilmesi, ihtiyaca cevap veremediği için yavrunun ölümüne sebep olacaktır. Bir sonraki neslin devamı için bu sistemin çok kısa bir sürede kazanılması ise pratikte imkânsızdır. Kısaca karada emzirme ile suda emzirme arasında bir geçiş safhası söz konusu değildir.

Ayrıca göz, sudan geçen ışık ışınlarını retinada bir merkezde toplayacak kadar hassas bir şekilde değişmiş olmalı; deri, suyun akışına yardım eden bir yüzey kazanmalı; ter bezleri vücut sıcaklığını ayarlamak üzere balina yağına dönüşmeli; su altında mükemmel bir duyma sistemi geliştirilmeli ve beslenme amacıyla balinanın ağzında dişler yerine damağa asılı, ufak kabuklular için elek biçiminde mükemmel olarak dizayn edilmiş, katmanlar halinde elastiki bir madde oluşturulmalıdır. Böylesine akıl almaz zorluklar ortada dururken, Darwin hiç umursamadan şunları söylemektedir1: “Doğal ayıklanma ile bir ayı ırkının, sonuçta balina kadar dev bir yaratığa ulaşıncaya kadar gitgide suda yaşama özellikleri kazanmasında ve ağız yapısının gittikçe büyümesinde hiçbir zorluk görmüyorum.”

Darwin daha sonra bu konuda farklı düşünmüş olmalı ki, bu cümle ‘Origin’ kitabının sonraki baskılarından sessizce çıkartılmıştır. Bununla birlikte Sir Gavin de Beer, Atlas of Evolution adlı yapıtında bu düşünceden vazgeçmemiştir2: “Balinanın ataları büyük hayvanlarla beslenebilecek biçimde dişlere sahipti. Fakat daha sonra azaları balık avlayabilme özelliğini kazandılar ve hızla köpekbalığı gibi dişler evrimleştirdiler... Daha sonra bazı balinalar küçük mürekkep balıklarını avlamak üzere evrimleşerek dişlerini değiştirdiler. Son olarak da bir anda çok sayıda karidesi avlayabilen, balina kemiklerine sahip balinalar süratle evrimleşmiştir.”

Fosil boşluklarını açıklamada kullanılan abrakadabra yaklaşımı, evrimsel yeniliklerde de kullanılmak zorunda kalınmıştır. Zorluklar ve komplekslikler sihirli bir değnekle en aza indirilmiştir.

Konuyu paleontolojik açıdan ele alırsak, inandırıcı hiçbir kanıtın bulunmadığı görülür.

Tüm söylenenler, evrimin bir gerçek olduğu inancından yola çıkılarak yapılan yetersiz ve anlamsız ifadelerdir. George şunları yazar:3 “Balinalarda bacaklar diyebileceğimiz arka uzuvlar, tersine gelişme göstererek güdük kalmıştır. Ancak bu hayvanların şekil değişiklikleri hakkında en küçük bir bilgi dahi mevcut değildir. Denize geri dönüşün Darwinizm’in iddia ettiği gibi uzun süreli yavaş bir geçişle değil, anlık sıçramalar halinde olduğu görülmektedir. Paleontologlar, günümüzde balinanın hangi memeli hayvan türünden geldiği konusunda yeterli bilgiye sahip değildir.”

Görüldüğü gibi paleontolojik kanıtlar yoktur. Argümanlardaki bu boşluğu doldurmak için nerede ve nasıl çalıştığı bilinmeyen bir mekanizmanın yol açtığı sıçramalardan yardım umulmaktadır.

Ata ve ara formlar bulunmadığına göre, balinaların evrimini açıklamak için bir takım varsayımlar yürütmek ve hayaller kurmak gerekecektir. Ve hayalî çizimlerin çok fazla yer aldığı bu araştırma programında balinalar için de kıllı, dört ayaklı bir memeli ata bulmak sanırız zor olmayacaktır.

 

KAYNAKLAR:

1. Charles Darwin, Origin of Species (1859), Penguin books, London, 1968.

2. Gavin de Beer, Atlas of Evolution, London, 1964.

3. Uwe George, “Darwinismus Der Irrtum des Jahrhunderts”, Geo, pp. 100-102, januar, 1984

 

 

E.J. Linehan, “The Trouble With Dolphins’, National Geographic, vol. 155, April, 1979. Geo.

Şekillerde yunusun karadaki atası olarak kabul edilen mesonychidae ile bir sonraki form Protocetidae arasındaki derin yapı farkı her iki şekilde de açıkça görülmektedir. Bu derin fark evrimsel sıçramalarla bile açıklanamayacak kadar büyüktür. Sağdaki şekilde Protocetidae ile ondan türediği ileri sürülen Delphine grubu arasındaki çarpıcı farklarda (soldaki şekilde 2. ve 5. sıradaki kafataslarını da karşılaştırınız) hiçbir evrimsel yorumla açıklanamaz. Ayrıca modern yunus Delphineidaenin 15 milyon yıldır hiçbir değişikliğe uğramadan günümüze kadar gelmiş olduğu da göz önünde tutulmalıdır. Bütün bunlar bize gösteriyor ki hiçbir tür bir diğerinin atası olarak tanımlanamaz.

(Bernd Würsig, The Behavior of Baleen Whales’, Scientific American pp. 80, April, 1988)