Çaresiz kalmıştı Leyla’da...
Kavuşmak imkansızdı...
…
İhtiyar, tatlı-sert yol gösterdi.
- Gir şu odaya... Çağır Leyla’yı...
Aklı almadı önce...
Pek de inanmamıştı...
Ama yapacak da başka bir şey yoktu...
Çaresiz adam, çaresiz girdi odaya...
Sayıkladı günler boyu, geceler boyu...
Çıkmadan o odadan, çağırdı Leyla’yı...
Kırk asırdır yandığı aşkı, daha kırk vakit dolmadan...
İşte geliyordu...
İşte görüyordu; Leyla kendisini çağıranı ararcasına geliyordu...
…
Korktu genç adam...
Anladı genç adam...
Unuttu genç adam...
…
Gidip sarıldı ihtiyarın eline...
“İstersem olduğuna göre...
Çağırırsam geldiğine göre...
Bana aşkı öğret...”
Dedi ki ihtiyar:
- Bu kainat...
Aşkına yaratıldı sevgilinin...
Sen aşkı ne sandın?
…
Aşk...
Öyle bir istemek ki...
Kavuşmak mecbur kalsın...