Bir insanın yıkık dökük, dağınık bıraktığı evini, temizleyip düzenleseniz, duvarlarına güzel tablolar assanız, her yeri derleyip toparlasanız; geri geldiğinde hayretle, sevinçle ve merakla soracaktır, “Bütün bunları kim yaptı?” diye…
Ama aynı insan, değişen mevsimlerle bir nevi harap olan, her yeri dağılan yaşadığı dünyayı kimin böyle değiştirdiğini; kuru ağaçları yeşertip, dallarından yaprakları, meyveleri kimin çıkardığını; gözüne bu kadar harika manzaraları tekrar kimin gösterdiğini; hatta daha da öte bedenini kimin çalıştırdığını, hastalandığında kimin iyileştirdiğini, her dakika kimin derleyip toparladığını… sormayı unutabiliyor.
İnsan bir kitabı, yazarından soyutlayıp okumuyor; bir resmi, ressamını hatırlamaksızın seyretmiyor; bir esere ustasını takdir etmeden bakmıyor… Fakat, nasıl oluyorsa, Allah’ın ilmiyle ve kudretiyle yazdığı dünya kitabına yazanını hatırlamaksızın bakıyor; Allah’ın gösterdiği hakiki manzaralara, yapmacık nazarla bakabiliyor.