Bulutlar yürüyor, yağmurlar yağıyor, sular akıyor, bitkiler büyüyor, çiçekler kokuyor, meyveler gülümsüyor, kuşlar ötüyor, sinekler uçuyor, yıldızlar parlıyor, gökler gürlüyor, insanlar konuşuyor...
Ve ben varım, ben farkındayım. Görüyorum, işitiyorum, tadıyorum, kokluyorum, dokunuyorum. Beş duyumla hissediyorum varlıkları. Odak noktasıyım, ışıklar gibi içimden geçiyor tüm varlık belirtileri. Bütün yaratılanlar şuur aynamda yansıyor. Şiirler, şarkılar, türküler nasıl anlam yüklüyse, varlıklar da, varlıklardan bana gelen iletiler de öyle anlam yüklü. Her varlık beni davet ediyor kendine ve her varlık benim ruhuma misafir oluyor. Ben onlarla varım, onlar da benimle. Mizan benim, kıstas benim, ölçü benim, her yaratılan bana göre yaratılıyor ve donatılıyor.
Yaratan böyle istedi... Evrenin özüyüm ben, dünyanın anlamıyım. Ben ruhum, cihan bedenimdir benim. Dünya denilen büyük kelimenin mânâsıyım ben. Ondan süzüldüm, ama ona anlam verdim. Sanatkârımız böyle diledi...
Duygularım adına, uzuvlarım adına, dünya ve içindekiler adına, evren ve onu oluşturan atomlar adına yapmam gereken bir misyonum var benim. Bir temsilciyim ben.
Bilincim var benim, kendimin farkındayım, beni kuşatan varlıkların farkındayım. Aklım var, anlıyorum, anladığımı anlıyorum, anlamadığımı da anlıyorum. Bilgim var, bana “isimler” talim edildi. Biliyorum ve bilmediğimi de bilebiliyorum. Daha da önemlisi hürriyetim var benim, isteyebiliyorum, seçebiliyorum.