145 Yazı Selim Gündüzalp

Yazar Profili »

Nasibimizde Bu Yüzyılda Yaşamak Varmış

Nisan 2011, 412 195 Görüntülenme Eklenme Tarih: 21 Eylül 2020 14:16 Selim Gündüzalp

Her şeyi satın alabilirsin

ama bir ânı asla...

 

NE YAPALIM, nasibimizde yirmibirinci asırda yaşamak varmış.

Gece yarısı, odamda bir karasinek. Sesinden irkiliyorum. Dışarı çıkarmak çok kolay oluyor. Yan odadaki ışığı açıyorum. Karanlığı sevmiyor, ışığa koşuyor. Ama gittiği oda soğuk. Sinek, ince bir tuzağa düşüyor.

Biz de o tuzağın içindeyiz yirmibirinci asırda. Işıltılı vitrinler, ağır mobilyalı odalar, evler, bir mahalleye yetecek kadar tabak-çanak... Hasılı dünya mamur, mezar viran...

Bu halden sızlanmaya hakkımız yok. Kendim ettim kendim buldum misali... Nefsimiz sinek gibi hep ışıltılı, pırıltılı eşyayı takip ediyor. Ama ışığı yakan kim? Bunu fark edemiyor. Sinek de bilmiyordu zaten, ne fark eder?

Korkuyorum. Günlerin birbirine benzer hale gelmesinden korkuyorum. Asya’dan Avrupa’ya, Amerika’dan Afrika’ya kadar, yalnızız ve biçareyiz. Yedi milyara yaklaşan insan, sanki her akşam kırılıp tuzla buz olan bu dünyayı, her sabah o dağılan parçaları bir araya getirip yeniden yapmak üzere yollara düşüyor. Masum çocuklar seher vakti kreşlere, okullara gönderiliyor. Herkes birbirini yolcu ediyor.

Önemli işleri olduğunu bilen birileri yok değil; onlar hep var. Abdestsiz yola çıkmayan, bir yudum suyu bile besmeleyle içen, “Allah’ım! Bugün de güzel bir gün yarattın bize. Şükürler olsun!” diyenler de var. Dünya mümine gurbettir. Bilenler de var.

Korkuyorum, günler birbirine benziyor diye. Tepelerin ardından bir daha gün doğmayacak diye korkuyorum. Ezanlar okunuyor ama duyulmuyor diye korkuyorum. Küçük adımlarla, o minicik boyumuzla, kendi yapıp ettiklerimizle bir gün karşımıza dikilecek olan koca bir tarihi yazıyoruz.

Eşyanın değişmesiyle keşke biz de değişebilseydik. Evimizi boyarken, odalarımızı boyarken, keşke ruhumuzun da rengini Allah’ın boyasıyla boyasaydık. O zaman kerpiçten evlerin, toprak damlı viranelerin gülen yüzleri, bir günlüğüne de olsa misafirimiz olacaktı.

Arsız apartmanların, sefer tası gibi kat kat yükselen gökdelenlerin, güneşle aramıza girenlerin ve bizi ezip geçenlerin ettikleri az mıdır bize, az mıdır sizce?

Damarlarımıza kadar zerk edilen, bilmem kimi, hangi yarışta, hangi malda, hangi alkışta geride bırakmanın çabası değer miydi bu dünya için?

Güneş her sabah kapımızı çalıyor. “Tık tık…”

Ve her sabah o asırlar önceki soruyu tekrarlıyor, soruyor bize.

Yunus’a sorulduğu gibi...

“Buğday mı istersin, hikmet mi?’’

Her defasında buğdayı seçiyoruz ve delik bir heybeyle ertesi sabaha, tekrar yalvarmak için aynı noktaya geliyoruz.

İmkânların çoğalmasını, maaşlarımızın artmasını istiyoruz ama bereketin artmasını bir türlü talep edemiyoruz.

Haksızlık etmeyelim. Beş lirayla gül gibi gün geçirenlere haksızlık etmeyelim. Onlar da var bu dünyada. Hatta daha azıyla yetinenler de... Nasıl geçindiklerini onlara sorun.

Mutluluk eşyayla, parayla, mobilyayla, arabayla olsaydı ve alınsaydı eğer, şüphesiz onlar dünyanın en mutsuz insanları olurdu. Ama hiç de öyle değil...

Bir cami çıkışında yüzlerini seyredin isterseniz onların; ne demek istediğimi anlarsınız.

Küçücük penceresinden beş tabaklık çorbanın bir tabağını yan komşuya, bir yaşlı teyzeye götürüp vermeden içleri rahat etmeyen çok insan var. Haksızlık etmeyelim. O bir tas çorbayı götürürken yüzlerini bir seyredin onların; ne demek istediğimi anlarsınız.

Cebindeki üç şekeri yolunun üzerindeki üç çocuğa pay etmek için fırsat kollayan ihtiyarın yüzünü seyredin.

Mutluluğun tarifini boşuna kitaplarda aramayın.

Yokluğundan ıstırap duydukları hiçbir şey yoktur onların hayatlarında. Onlar için, Allah vardır. Kur’an vardır, Resulullah vardır. O sevgi, o aşk yeter de onlara artar bile. Taşar da nuranî bir sel olur. Yaşadıkları bölgeye rahmet iner. Rahmet olur onlar.

Korkuyorum bu insanların sayısı azalacak diye. Korkuyorum, gün onları görmeden doğacak diye.

Kurulsun şöyle gönlümüzce Halil İbrahim sofraları. Etrafımıza ördüğümüz sahte hayatın, taklitlerin yıkılsın şöyle bir saltanatı.

Eşyaları silelim hiç olmazsa bir odadan. Eşyalar çoğaldıkça dostlar azaldı çünkü.

Bir minder bile istemezdi dost yüreği. Koskoca bir hediyeyle gelirdi: Allah rızası... Bereketiyle gelirdi.

Boşaltalım eşyaları hiç olmazsa bir odadan. O misafir odalarını, hiç olmazsa onları evin misafirlerine bırakalım. Çocuklara, yakın dostlara...

Gene ihtiyarlar o odalarda oturup konuşsun, anılarını anlatsın.

Çocuklar onlardan güzel öyküler, masallar dinlesin.

Sonra bir çay gelsin, limonlu. Yanında bir küçük simit. Ardından iki elma. Biri kalsın. Biri hiç kesintisiz soyulsun o narin ellerde upuzun bir kurdela gibi.

Ve çocuk, şaşkın bakışlarının altında:

“Dede, ne güzel oldu!” desin.

Korkuyorum. Bu güzellikler her an gelip kapımızı çalıyor da, yoksa açmıyor muyuz?

Yoksa onlar bizlere darılıp bir yerlere mi gittiler hiç gelmemek üzere?

Yıldızların düştüğü yerlere mi gittiler?

Arthur Rimbaud bizimle bu duyguyu paylaşıyor hemen. Şöyle diyordu:

“Yalnızca ilahi bir sevgi, bilginin anahtarını teslim eder. Daha geçenlerde, yine eski zaman şöleninin anahtarını aramayı düşündüm. Böylelikle belki de iştahım tekrar yerine gelir diye.”

Sizi biraz meraklandıralım: “Bu anahtar neymiş acaba?” diye araya girelim hemen.

Arthur Rimbaud sözünü tamamlasın:

“Bu anahtar, komşuyu sevmektir.”

Komşu niçin sevilir ki?

Sevmek…

Allah “Sev” dediyse güzeldir. Komşuyu komşuya bu kadar yakın eden mesaj, ne güzeldir...

Kölelik kalktı diyorlar ama inanmayın siz. Ruhlardaki kölelik, eşyaya bağımlılık, yollara, arabaya bağımlılık, telefonlara bağımlılık, televizyona bağımlılık, maalesef modern bir köleliğin işaretleri oldu yaşadığımız yüzyılda.

Ne yapalım... Bizim de payımıza böyle bir yüzyılda yaşamak düştü.

Korkuyorum günlerin kıymetini bilmeden yaşamaktan.

Korkuyorum günlerin birbirine benzemesinden.

Birbirine benzer günleri aynı şekilde yaşamaktan korkuyorum.

Açıyorum kırmızı kaplı kitapları ve bir cümle gözüme ilişiyor, yönümü değiştiriyor:

“Ey nefis! Bil ki dünkü gün senin elinden çıktı. Yarın ise senin elinde senet yok ki, ona maliksin. Öyle ise hakiki ömrünü, bulunduğun gün bil. Lâakal günün bir saatini, ihtiyat akçesi gibi, hakiki istikbal için teşkil olunan bir sandukça-i uhreviye olan bir mescide veya bir seccadeye at. Hem bil ki: Her yeni gün, sana hem herkese, bir yeni âlemin kapısıdır.” (Bediüzzaman, Sözler, 246) 

 

 


Nisan 2011, 412 Sayısı Tüm Yazıları


YAZARIN DİĞER YAZILARI

Bir Cam, Bir Can, Bir Cihan

Camsız duvarlara zindan derler. Cam, duvarları ev yapar. Evin içi ve dışı, iki dünyanın kesiştiği yerdir cam. Gündüz, evin güneşi; gece ay’ı, yıldızı olur cam…

Devamı »

Sonbahardan Özür

Yalanmış meğer. Hem de esaslı... Sonbahar şarkılarda söylendiği gibi değilmiş, yemyeşil bahçeler de varmış, tarlalar da. Üstelik sayısız meyveler bu mevsimde geliyormuş…

Devamı »

Derdim, Tasam, Şu Son Demde Ne Yapsam?

Belki bir yaz akşamında, belki de serin bir sabahta… Tam da yaşamanın altın çağında… Güzelliklerin tadı damağında… Belki de bir eylül akşamında ya da bir sonbahar sabahında… Ecel denen misafirim. Biliyorum geleceksin… Gözünün değdiği yerde çiçekler açacak. Bir el uzanacak bana doğru. Bir sahilden diğerine geçeceğim. Kocaman bir bahçedeki bir gül gibi… Açıldıkça açıldım, son noktasındayım. Akşam ezanlarının arasından bir veda çekiyorum: “Uğurlar olsun…” diyorum güne, ömre, hayata…

Devamı »

Haydi Bakalım

Neyi dinlesen, kendine özel bir dille konuşur. Her şey ses verir anlayana, geçip gitmeyene… Yıldızı dinlesen, dereyi dinlesen; ağacı dinlesen, kuşu dinlesen… “Nerede beni dinleyen, nerede sesimi duyan?” der adeta. Ve bin bir gecenin içinden bir ses gelir: “Ben seni dinliyorum.” der. Ve açılır sırlar, hikmetler… Dinleyen anlar!.. Düşünün bir yayla başındasınız, bir gece vakti bir ağacın tepesindesiniz, herkesten uzak, her şeye yakınsınız… Yalnızlık! Dışı yalnızlaştıkça, içi kalabalıklaşıyor

Devamı »