Okuduğu hadis külliyatı onu tatmin etmemişti. “Peygamberin sözlerinin hiçbirine şaşırmadım; ben onların hepsini biliyordum.” diyordu. Farklı bir şey arıyordu. Aradığı şeyi bulamamıştı.
Arkadaşı da onunla birlikte hadisleri okumaya başladı. Fakat o, hızlıca ilerleyemiyordu. Çünkü duyduğu hadisler onu sarsıyor, düşündürüyor; değiştiriyordu.
Mesela:
“Ya hayır konuşun yahut susun!” şeklinde pek çok defa duyduğu bir hadis-i şerifin hadis kitabındaki tam hâlini okuyunca kolay kolay kendine gelemedi. Demek ki bu söz sadece bir Peygamber tavsiyesi değildi. Tam metin şöyleydi:
“Allah’a ve ahiret gününe iman eden kimse ya faydalı söz söylesin veya sussun!”1
Bu söz; bir iman ölçüsü, bir ‘dikkat’ tabelasıydı! Bundan sonra, onun için düşünmeden konuşmak kolay olmayacaktı. Bir şeyler değişmişti…
…
Bir başka gün şunu öğrenince, insanın isteklerinin ne mühim olduğunu idrak etti:
Ebu Hureyre radıyallahu anh’dan rivayetle Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem:
“İstemeyenler dışında, ümmetimin tamamı cennete girer.” buyurdu. Bunun üzerine:
“Ey Allah’ın elçisi, cennete girmeyi kim istemez ki?” denildi.
Peygamber Efendimiz:
“Bana itaat edenler Cennete girer, bana karşı gelenler Cenneti istememiş demektir.” buyurdu.2
Bu hadis-i şerifi işitmek, itaat etmek insanın ömrü boyunca rehberi olmalı ve ufkunu aydınlatmalıydı.
Arkadaşını düşündü, sadece bu hadis-i şerif yetmez miydi, şaşırmaya ve öğrenmenin verdiği kazanç ile dolup taşmaya…
…
“Zulümden sakınıp kaçınınız. Çünkü zulüm, kıyamet gününde zâlime zifiri karanlık olacaktır.”3
Hadis-i şerifini işitmek ise, bir an kapkaranlık bir kıyamet gününü hayaline getirdi… Kör olmuş gibi, hiçbir şeyi göstermeyen bir zifiri karanlık!.. Öyle ürktü ve dehşete kapıldı ki, artık yapıp ettikleri zulüm olmasın diye kılı kırk yaracağı bir hayat onu bekliyordu.
Hadis ‘okumak’ herkese nasip olmuyordu…
Kaynaklar:
1. (Buhari) Riyâzü’s-Sâlihîn, 2. Cilt, 310. hadis-i şerif (Erkam Yayınları)
2. (Buhari) Riyâzü’s-Sâlihîn, 1. Cilt, 160. hadis-i şerif
3. (Müslim) Riyâzü’s-Sâlihîn, 2. Cilt, 205. hadis-i şerif