Gökyüzünün uçsuz bucaksız, sakin ve tenha köşelerinden birinde ışıl ışıl yanan yıldızlardan birinin peşine takılıp, onunla birlikte uzayın derinliklerinde dolaşmak ister miydiniz?
Aslında herbirimizin, dünyaya gözümüzü açtığımız andan itibaren yaptığımız şey, bundan başkası değil...
Andromeda, bize en yakın galaksilerden biri. Oradan bakacak olsak, içinde yaşadığımız Samanyolunu da buna benzer bir şekilde görecektik. Güneşimiz de, bu galaksi içinde ışıl ışıl yanan yıldızlardan bir yıldız. Dünyamız ise, bu yıldızın peşi sıra uzayın derinliklerinde uçup giden şirin, mavi bir gezegen. Üstelik, bizim bildiğimiz kadarıyla, gezegenlerin en güzeli.
…
Biz akşam işten dönüşümüzde, evimizi olduğu yerde buluruz. Ama dünya aynı yerinde değildir. O, Güneş etrafında bir milyon kilometreden fazla yol kat etmiştir, tabii bizimle beraber.
Güneş de Dünyayı peşine takmış, Samanyolu merkezi etrafında gezdirmektedir. Bu seyahatinde de Dünya sabahtan akşama kadar 10 milyon kilometre uçmuştur—tabii, yine bizimle beraber.
Böylece, biz, saniyede 30 kilometre hızla bir yöne doğru, 250 kilometre hızla bir başka yöne doğru uzayın derinliklerinde uçar, dururuz.
Bu arada, uzayın ve Güneşin güzellikleri serilir gözlerimizin önüne. Her gece, renk renk yıldızlar başımızın üzerinde resmigeçit yapar.
Her sabah ve her akşam, dakika dakika değişen renk halleri içinde ayrı birer fecir ve gurup manzarası seyrederiz. Güneşin böylesine güzel doğduğu ve battığı başka bir gezegen yoktur Güneş Sisteminde.
Dünya, programlanmış bir uzay gemisi gibi, fezanın derinliklerinde baş döndürücü hızlarla yol alıp giderken, üzerinde her an milyonlarca canlı hayata gözünü açar, bir o kadarı da veda edip gider. Her an, bu uzay gemisinin bir yerinde ağaçlar yapraklarını döker, bir başka yerinde rengarenk çiçekler açar. Bir yerde kışın beyaz kefeni altında gizlenen hayat, bir başka yerde yeşillikler arasında fışkırıverir. Kuşlar, balıklar, böcekler, kelebekler, bu gezegeni bir bayram yerine çevirir. Sonra, arkalarında bir iz bile bırakmadan giderler. Yerlerine yenileri gelir. İnsanlar doğar, insanlar ölür. Dünya döner ve uçar. Güneş döner ve uçar. Gökkubbemizi şehrâyin gibi donatan yüz milyarlarca yıldız döner ve uçar.
Ve, durup dinlenmeksizin devam ettiği yıldızlar arası seyahatinde her akşam yeni bir menzilde konaklayan insan, ona gülümseyip duran renk renk yıldızlarla dolu semada, Kur’an’ın yankılanışını dinler:
“Üstlerindeki göğe bakmazlar mı? Onu nasıl bina edip süsledik ki, hiçbir gediği yoktur.” (Kaf Sûresi, 6)
