73 Yazı Banu Yaşar
Psikolog/Psikoterapist

Yazar Profili »

Sesi Değil, Mânâyı Yükselt!

Ağustos 2013, 440 168 Görüntülenme Eklenme Tarih: 08 Mayıs 2020 10:32 Banu Yaşar

 

Sesini değil, sözünü yükselt!

Yağmurlardır büyüten zambakları, gök gürültüsü değil.

M. Selahaddin Şimşek

 

 

Bazen hayatın içinde iki tür insan olduğunu düşünürüm. Yaşayanlar ve seyredenler…

Hayatı sesli, görüntülü ve hareketli yaşayanlar... Yaşadıkları her anın seyredilmesini, görülmesini isteyenler... Talep etmesen de arz edenler...

Bu insanlar için hayat, yalnız çekilmez... Yalnızlık ve sessizlik öldürür onları...

Etraflarında insandan yapılmış aynalar isterler.

Seyredilmeyen oyun nasıl oynansın ki…

Sesli bir gösteriyle sunulmazsa sahip olunanlar... Ne değeri olur ki, aldıklarının ve yaşadıklarının… Seyre çıkarılma şölenleri düzenlenir.

Aynalar eve davet edilir birer birer... Parlak renklerde sahte tabaklarda sunulur.

Seyretmezsen, bakmazsan, alkışlamazsan gösteriyi... Senin iyi bir ayna olmadığın düşünülür.

Ve isteyerek getirilmediğin mevkiden, yine haberin olmadan atılırsın...

Onca yıllık seyretmelerinin de anlamı kalmaz...

Kendine rağmen, ne işim var burada demene rağmen... Zaten yabancısı olduğun yerlerden, bir yabancı olarak çekip gidersin… Sadece göstermek, görülmek ve seyredilmek için yaşayan insanlar için... Hayat enerjisi hızlı kullanıma bağlı olarak çabuk tükenir…

Afili gösteriler sınırsız enerji ister, maddi manevi bedel ister... Gösteriye çıkarılan her şey için nice sebepler üretilir… Hepsi de zaman, emek ve proje gerektirir.

Kendiyle mutlu olamayan, kendi iç sesini duymaktan korkan insanların tarzıdır gösteriye çıkar gibi yaşamak…

Yazılan veya ısmarlanan bir hayatın kahramanı olmak… Her an tazelenen bir gündemleri olur bu insanların… Sürekli bir koşuşturmaca ve panik yaşarlar… Hep yetişmeleri gereken yerleri vardır onların…

Seyrederken yorulur mu insan…

İnan yorulur, inan tükenir… Dinlerken için bayılır.

Sağanak geçtikten sonra, üstünden tır geçmiş gibi olursun… Elin kolun kalkmaz olur…

Ardından yaşadığın pişmanlık ve kendine dair öfkeni durduramazsın…

Hadi onun buna ihtiyacı var da yapıyor… Manayı besleyemediği için sesi yükseltiyor da, sen neden seyrediyorsun, neden dinliyorsun yüzündeki garip tebessümle…

Tamam dinliyorum ama...

Artık gör sıkıldığımı dercesine bakışların görülmüyorsa eğer… Kendini bir aynadan farklı hissetmiyorsan karşındaki için… Ve çabuk harcanıyorsan onun yüreğinde…

Hatta hiç girememişsen kalbine…

Ben nerdeyim onun için; var mıyım, yok muyum diyorsan… Onun gözünde bazen göklerdeyken, aniden dipte buluyorsan kendini… Sana herkesten özel davrandığını düşündüğün bir zamanda, kimsenin kıramayacağı kadar incitebiliyorsa seni…

Kendini koruma, kollama ve saklama zamanı gelmiş demektir.

Elinde kalan üç kuruşluk hayat enerjisini de harcamak istemiyorsan eğer…

Seyretmeyi bırak artık… Kendi hikâyenin kahramanısın sen…

Kendi menkıbeni okumak için gönderildin buralara…

Gereksiz yerlerde, yanlış insanlarla harcadığın enerjini artık koy sandıklara…

Devam etmen için onlar sana lâzım olacak… Kendi hikâyeni okumaya başladığında, tüm fazlalıkların… Ve fazladan seyrettiklerin birlikte terk edecekler seni…

Kendi gündemin olacak, kendi hayatını seyredeceksin artık… Farkında olmadan büyüttüğün kendin… Artık daha çok sevilmek ve kabul edilmek isteyecek…

Onu kenara koyduğun ve ihtiyaçlarını görmezden geldiğin için…

Fark edilmeden seven bir aşığın serzenişi gibi sana uzaktan sitem edecek…

Ama bir defa gördükten sonra bırakamayacağın gibi… Kendini ihmal de etmeyeceksin…

Bencilce bir duruşla değil, basiretli bir gözle seyretmeyi öğreneceksin hayatı… Sana sermaye olarak verilen hayat enerjini… Başka egoları beslemek, narsistik benliklerini onarmak için kullanmayacaksın artık… Sadece kırılan kalplere sürülen merhem kıvamındaki şefkatin, içindeki yaşama gücünü tazeleyecek…

Yoksa sahte benlikleri şişirmek için seyredilen her oyun, seyirciler içinde karanlık bir hikâyenin loş ışıkları arasında kaybolup gidecek.

Sen yağmur kadar sakin ama izzetli duruşunla… Hayatının bereketi için yağmaya çalışacaksın… Gök gürültüsü yoluna çıksa da…

Sen yağmur olmanın sükûnetine sığınacaksın…

 

 


Ağustos 2013, 440 Sayısı Tüm Yazıları


YAZARIN DİĞER YAZILARI

Bu Günlerde Neyi Tüketiyorsunuz?

Devamı »

İnsanlar Değil, İmajlar Dolaşıyor Sokaklarda / Olduğun Gibi Görünmek

Kişilik, insanın bütün ilgi, yetenek, konuşma biçimi, tavır, görünüş ve çevresine uyum biçiminin özelliklerini kapsar.

Devamı »

Yüz Çizgileri Ne Söyler?

“Elli yaşına geldiğinde herkes hak ettiği bir yüze sahip olur...” diyor, George Orwell. İlk okuyuşta çarpan bir cümle, biraz korkutan, biraz ürperten, hatta gidip aynaya baktıran cinsten... Neden elli yaşına geldiğinde, neden yirmisinde, otuzunda değil de, elli yaşına gelince hakettiğimiz bir yüze sahip oluruz. Neden başka bir kelime yerine hak etmek kelimesini kullanır George Orwell?

Devamı »

Aranızda Cennetin Rüzgarları Essin

Eş olmak yeni bir elbise giymek gibi, yeni bir rol ekler hayatımıza... Eskiden birinin kızı, oğlu, kardeşi, torunu, arkadaşı, teyzesi iken artık çok daha derin ve kalıcı bir isim eklenir. Hayatımız boyunca yeni isimler yeni etiketler alır ve bu duruma alışmaya çalışırız.

Devamı »