Balkonumuzun hizasındaki elektrik direğinin tepesinde çalı çırpıdan bir yuva var. Yakında yapılmış olan o yuvanın içinde ise bir güvercin yatıyor…
Yağmurda, fırtınada, geceleri ve gündüz…
Soğuk olduğunda, sıcakta…
Bir hafta kadar önce, ayağa kalkıp yönünü değiştirirken gördüm; altında cevizden küçük yavrular vardı. Kafalarını bile seçemiyordum…
*
Fedakârlık kolay değil…
Bedeller bazen bir ömür bile olabiliyor.
*
Ve bunu en iyi bilen; güvercinin kendisi…
İnanıyor ve hayatının uzun bir dilimini o iğreti yuvanın üzerine seriyor.
Herkes; “soğuk” derken…
Herkes; “sıcak” derken…
Herkes; “yağmur, fırtına, karanlık” derken…
Veya herkes; “hava çok güzel” derken…
Güvercin inanıyor ki; o yuvadan “kendisine benzeyen” yeni güvercinler uçacak!
*
Her ödül bir bedel istiyor.