142 Yazı Selim Gündüzalp

Yazar Profili »

Seni Nasıl Anlatsın ki Bu Kalem!

Mayıs 2018, 497 1054 Görüntülenme Eklenme Tarih: 01 Mayıs 2018 03:49 Selim Gündüzalp

“Size kendi içinizden öyle bir peygamber geldi ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir. O size çok düşkün, mü'minlere çok şefkatli, çok merhametlidir.” (Tevbe, 128)

Essalâtü ve’sselâm aleyke yâ Rasulallah…

Yollar ki, çok karışık. Kimi çöle çıkar, kimi de denizlere.

Ne çağlar yaşadı insanlık Senden uzak, Senden mahrum. Ağlıyordu anneler. Ağlıyordu kız bebekler… Başına ne geleceğini nereden bilecekler? Dünya zulmün ve merhametsizliğin tam bir işgali altındaydı. Gecenin karanlığı gibi, hesabın en koyusundaydı, simsiyahındaydı art düşüncelerin sahipleri, kötülüğün sembolleri.

Kararan gecelerin en aydınlık sabahları Seninle doğdu. Nurun sadece o asra değil, her asra umut oldu. Gelişine muntazırdı gökler ve yerler. Işırdı muhabbetinle, aydınlanırdı yürekler yâ Rasulallah (asm)…

Sen yok iken, dün yok, yarından ümit yok idi. Yol kesmeler ne ki? Hayatları kesmişti şakîler.

Sen geldin, gitti zulmet; Sen geldin, bitti husûmet. Birbirine kardeş oldu kâinat. Küfrün çektiği perdeye inat.

Yolun, yolumuzdur. İmanımızla, yaşamamızla Senin gibi olmak biricik arzumuzdur…

Yâ Rasulallah (asm), gerçek saadet budur. Seni anmak, Seni sevmek, kirlenmiş dudaklara, paslanmış kalplere ciladır…

Kıymetimizi Seninle bildik. Yoksa ucuz mu ucuz, değersiz mi değersizdik. Paslı kalbimize merhem bildik adını, derdimize devâ bildik salâvatını.

Essalâtü ve’sselâm aleyke yâ Rasulallah…

Her şey Seninle güzel. Her şey Seninle ebedi.

Sende gördüğümüz o sevgiyi ki, hiç kimse hani… Tattırmadı bugüne kadar hiçbir fânî.

Seni nasıl anlatabilir ki bu kalem, bu kelam yâ Rasulallah?

Essalâtü ve’sselâm aleyke yâ Rasulallah…

Kızgın çöllere su oldun. Güllere koku oldun. Bülbüllere ‘hû’ oldun. Öyle bir hayat yaşadın ki, taşlaşan yüreklerimiz, sözlerinle inceldi. Seni bulunca yeniden doğduk sanki. Bir hatıran, bir bakışın ruhumuza nice kapılar açtı. Hiç kimsenin o güne dek bilmediği, görmediği ve geçmediği sayısız kapılar açtın hayatlarımıza. “Bir ben miyim böyle?” diye baktım yollara; yolunu izleyen çoktu, hem de pek çoktu. Saymaya kalksam, sayıları milyarlarca…

Kanat kanat yükselip, Miraç’tan nurlar saçtın. Allah’a (cc) kulluğun zirvesine ulaştın. Rabbimizden bize rahmetler, armağanlar taşıdın. Mazhar olduğumuz her güzellik senin sofrandan geldi bize…

Mekke’de toprağa düşüp, Medine’de çiçek açtın. Sadece sahabelerinin mi? Bizim de kalplerimizi muhabbetle donattın.

Seni nasıl anlatsın ki bu kalem, bu kelam?

Essalâtü ve’sselâm, essalâtü ve’sselâm…

Büyüdü, büyüdü sevgin. Kuşattı dört bir yanını dünyanın. Adın anılır oldu her yerinde dünyanın, konuşan Sen oldun, sevilen, bilinen ve tanınan Sen oldun. Beşer, Seni tanıyınca insan oldu…

Nurun ki, yolunu aydınlattı insanlığın. Köy, kasaba, şehir… Sen şehirden geçtin, nurunla kıt’aları kuşattın yâ Rasulallah (asm)… Dört bir yana yayıldı ilahî davetin, milyar gönüllere hayat kattın, ümit oldun.

Nurun ki, aydınlattı kâinatı. Güneş, nurunun yanında mum kaldı yâ Rasulallah (asm). Öyle değil mi, hakikati bilinmeyene ne varsa karanlıktadır. Seninle çıktı insanlık karanlıklardan aydınlıklara. Seninle bildi insanlık her şeyin hakikatini: insan ne imiş, âlem ne imiş, kim yaratmış, niçin yaratmış?..

Her şey konuştu, bir bir dile geldi:

“Kâinata can geldi,

Taptaze bir kan geldi

Cihana bedel olan

Ol yüce sultan geldi.” dediler.

Adımlarına hasretti yerler ve gökler. Hakk’a en yakın yol ki, Senden gelip, Senden geçer.

Sana ümmet yapmakla nimetlendirdi, şerefli kıldı bizi Allah…

Essalâtü ve’sselâm aleyke yâ Rasulallah…



YAZARIN DİĞER YAZILARI

Derdim, Tasam, Şu Son Demde Ne Yapsam?

Belki bir yaz akşamında, belki de serin bir sabahta… Tam da yaşamanın altın çağında… Güzelliklerin tadı damağında… Belki de bir eylül akşamında ya da bir sonbahar sabahında… Ecel denen misafirim. Biliyorum geleceksin… Gözünün değdiği yerde çiçekler açacak. Bir el uzanacak bana doğru. Bir sahilden diğerine geçeceğim. Kocaman bir bahçedeki bir gül gibi… Açıldıkça açıldım, son noktasındayım. Akşam ezanlarının arasından bir veda çekiyorum: “Uğurlar olsun…” diyorum güne, ömre, hayata…

Devamı »

Haydi Bakalım

Neyi dinlesen, kendine özel bir dille konuşur. Her şey ses verir anlayana, geçip gitmeyene… Yıldızı dinlesen, dereyi dinlesen; ağacı dinlesen, kuşu dinlesen… “Nerede beni dinleyen, nerede sesimi duyan?” der adeta. Ve bin bir gecenin içinden bir ses gelir: “Ben seni dinliyorum.” der. Ve açılır sırlar, hikmetler… Dinleyen anlar!.. Düşünün bir yayla başındasınız, bir gece vakti bir ağacın tepesindesiniz, herkesten uzak, her şeye yakınsınız… Yalnızlık! Dışı yalnızlaştıkça, içi kalabalıklaşıyor

Devamı »

Rabbimizin Nimetleri Saymakla Biter mi!

Dün neredeydik, bugün nerede… Günbegün ağacın başındaki bir meyve gibi olgunlaşan hayatımız, dört bir yandan akıp gelen nimetler. Neler neler… Saymakla bitmez. Hangi birini sayabiliriz ki? Rabbimizin bizi yok iken yaratıp var ettiğini mi, bitki ya da hayvan değil bir insan olarak yaratmasını mı?.. Hayat verip sürdürmesini mi? Belki her gün ne kazalar, ne hastalıklardan korunuyoruz da haberimiz bile olmuyor…

Devamı »

Tohumdan Çınara

Ne acayip değil mi! Cenab-ı Hak tohumu ve ağacı bir makine gibi yapmış. Bir küçücük tohum, koca ağacı içinde saklıyor; adeta bir ağaç makinesi gibi çalışıp ağaç üretiyor. Ağaç da meyve makinesi gibi çalışıp lütf-u ilahi ile meyve üretiyor.

Devamı »