ARAMA SAYFASI

Cennet'ten Cennet'e

Şiir

 

İlk babamız, ilk annemiz:

Âdem - Havvâ… uzun destan…

Kısa olacak hissemiz,

Sabır kısa; Âhirzaman!..

 

Balçık’tan hâlkoldu Âdem,

Sonra Havvâ… O’na hemdem…

Şaşkındı melekler: “-Mâdem

Özü toprak; eder isyan!..”

 

Allah dedi: “-Meleklerim,

Geleceği bilen benim!..

İçinizde sayacak kim,

‘İsimleri’ ayân - beyân?..”

 

Sustular… Sıra Âdem’de,

Saydı döktü, bir kalemde!..

Halîfe oldu âlemde

Cennet ehli, hepsi hayrân!..

 

Meleklerde secde, hayret

İblis’teyse, haset, nefret!..

Emir: “-Ey Âdem, dikkat et,

İşte can düşmanın: “Şeytân!..”

 

“-Bir de, sana yasakladım,

Şu ağaca atma adım!..

Sınamak, asıl muradım

Göster sabrı, işte meydân!..”

 

İnsandılar… yasak câzip!..

Şeytan, bu gediği sezip,

Önce Havvâ’ya attı ip:

“-Melekleşir bunu tadan,”

 

“-Hem, ebedî hayat bulur,

Bir kerrecikten ne olur?..

Vallâhi sözüm doğrudur,

Billâhi yok yalan - dolan!..”…

 

Havvâ yeminlere kandı,

Yasak meyve’ye uzandı!..

Âdem de ona inandı,

Başlarına çöktü tavan!..

 

Koptu çirkin bir kahkaha!..

Düştü beşer ilk tuzağa,

Rabbin lütfundan uzağa…

Cennet artık zifir - zindan!..

 

Utanç, cezadan beterdi

Cezâ, utancı giderdi!..

Güç yetse, kendi giderdi,

“Kara yer,” Âdem’e vatan!..

 

Havvâ’da çifte pişmanlık:

Ortak, Şeytan’la bir anlık,

Eşe de etti düşmanlık!..

Saç - baş yoluk hicâbından…

 

Düştüler ayrı illere:

Havvâ, Cidde… yakın yere

Uzaklar yaraşır ere;

Âdem, bir adaya: Seylân!..

 

O artık “cennet sürgünü”

Yadırgıyor gördüğünü:

“Solan” rengi, “batan” günü?..

Bir hazîn bilmece: cihân!..

 

Eşi? Kimbilir nerede?..

Arıyor dağda, derede…

El - ayak yara berede,

Sîne yırtık, gözyaşı kân!..

 

Ya Havvâ?.. Neyler, ne eder

Nerde yâri, nasıl gider?..

Düştü yollara, derbeder

Toz - türab içinde, giryân!..

 

Firkat, hasret’e çekirdek

Hasret filiz, aşk’sa çiçek…

Kerem ile Aslı’ya dek

Tutuştu cân, yandı canân!..

 

Yıllarca koşup durdular,

Ne bir koku, ne bir iz var…

Ufuk ufuk, diyâr diyâr

Tâ Çîn-ü Mâçin… Hindistan!..

 

“Gerek” ama “yetmez” gayret,

Hem uğraş hem “tevekkül” et!..

Aş “sebeb”i, bul inâyet;

İlk dersi aldı, İlk İnsan!..

 

Âdem niyâzda: “-Ey Rabbim!..

Yardan - yuvadan garibim…

Sensin elbet tek Sâhibim,

Acımaz mı kula Sultân!..”…

 

“-Yazılmıştı Arş Katına,

Hayrandık Nurlu Adına

O Muhammed hürmetine

Bizi affeyle Yâ Rahmân!..”

 

O isim!.. Rahmet Şifresi,

Kurtuluşun “tek” çâresi!..

Bahâne O’ndan gerisi…

Köpük köpük taştı gufrân!..

 

Birden!.. “zaman” devşirildi,

“Son”, “önce”ye getirildi,

“Levlâke…” gülü derildi!..

Kavuşmaya çıktı Fermân!..

 

Artık, dağlar düzlük oldu,

Azgın ırmaklar duruldu…

İki âşık, yolu buldu!..

Dizlerine geldi dermân…

 

Erdi ihsân, bitti çile

Koşuştular o şevk ile

Uçsuz bucaksız bir çöle:

Arafât ki, Kutlu Mekân!..

 

Ve ortada, Rahmet Dağı!..

İlâhî lütfun odağı!..

Sevgililerin otağı,

Buluştular… şen - şadımân!..

 

İki’den şu Beşeriyet!..

Doldu dünya, doldu cennet…

Neye niyet, neye kısmet:

Şeytan, ettiğine pişman!..

 

İlâhi; çok eyle azı,

Kabul buyur duâmızı…

Annemizi, babamızı,

Bizi affet Yâ Müsteân!..