Sayý: 325

DÜÞÜNDÜREN ÖYKÜLER Paraya güvenmek MAÐRÝB’DE bir þehrin ilim ve faziletçe en meþhur âlimlerinden biri, her gün olduðu gibi, o gün de öðrencilerine ders vermekle meþguldü. Ancak, âlimle acilen görüþmek isteyen bir kiþi yüzünden, derse birkaç dakika ara vermek zorunda kaldý. Gelen kiþi, þehrin en zenginlerinden biri deðilse bile, hatýrý sayýlýr tüccarlarý arasýndaydý. Adam, âlime: “Size bir maruzatým var” dedi. “Ben hacca gitmek istiyorum. Bunun için, sene boyu kenarda üçyüz altýn biriktirdim. Acaba bu para rahatlýkla gidip gelmem için yeterli olur mu?” Âlimin cevabý þuydu: “Bu para rahatlýkla gidip gelmen için yeterli olmayabilir.” Bunun üzerine, adam: “Peki öyleyse,” dedi. “Biraz daha biriktirir, seneye giderim.” Adamýn medreseden ayrýlmasýnýn üstünden fazla bir zaman geçmeden, bu kez, ayaðýnda çarýk, elinde küçük bir bohça ile sade halli bir derviþ âlimin ziyaretine geldi. “Fazla durmayacaðým” dedi derviþ. “Allah nasip ederse, hac için yola düþtüm. Diyeceðin, istediðin birþey var mý?” Âlim: “Yolun açýk olsun. Oralara bizden de selâm götür; dua et bizim için” dedi, sonra da kucaklaþýp vedalaþtýlar. Öðrenciler, yarým saat içinde gördükleri bu iki manzara karþýsýnda þaþkýna dönmüþlerdi. Ýçlerinden birisi: “Hocam” dedi, “Tüccar geldiðinde, ‘Hac için üçyüz altýn yetmeyebilir’ dediniz. Bu adamýn ise belki bir altýný bile yok. Ama ona yolun açýk olsun dediniz.” Âlim þu cevabý verdi: “Çünkü tüccar, parasýna güveniyordu. Üçyüz altýnýn baþýna ne geleceðini, yetip yetmeyeceðini ben garanti edemem. Ama derviþ, ‘Allah nasip ederse’ diyerek yola koyulmuþ. Ýnanýyorum ki, güvendiði Allah onu yolda býrakmayacaktýr.” —Ý. ÞATÃŽBÃŽ (Öykü dizimizin sekizinci kitabý olan, Düþündüren Öyküler’den alýnmýþtýr.)